Op Heathrow Airport aangekomen, is door het tijdsverschil al 1 dag verstreken. Van heel de vlucht heb ik niets meegekregen. Ik weet nog dat ik eten voorschoteld kreeg. Door de vermoeidheid kreeg ik geen hap meer door mijn keel en ben met mes en vork nog in mijn handen in slaap gevallen. Als ik wakker wordt, is alles al weggehaald. De daling wordt al gauw ingezet. Opgelucht zetten we voet op Heathrow Airport. We zijn nu bijna thuis. Nog maar 1 vluchtje.

Door het slechte weer loopt ons vliegtuig naar Amsterdam toch nog 2 uur vertraging op. Doordat we te lang op de startbaan moeten wachten en hierdoor veel brandstof verbruiken, besluit de piloot het toestel om te keren om bij te tanken. Na al deze oponthoud kunne we nu toch eindelijk vertrekken. Eenmaal in de lucht zijn we blij dat nu eindelijk het einddoel Amsterdam in zicht is. Thuis begrijpen ze inmiddels ook niet wat er allemaal met deze vlucht aan de hand is. Zij zijn inmiddels al op schiphol op ons aan het wachten, en zien de vluchtgegevens steeds gewijzigd worden. Eenmaal aangekomen op schiphol duurt het nog eens drie kwartier voordat we gekoppeld worden aan de gate. De piloot excuseert zich ons hiervoor. Hij zegt dat we nog maar één meter verwijderd zijn van de gate, maar dat het op een of ander manier niet wil lukken om te koppelen. Eindelijk op naar de bagageband. We zien onze vrouwen met de kinderen al voor het glas staan. Tijdens het wachten communiceren we door middel van briefjes voor het glas.

Dan horen we dat onze namen omgeroepen worden. Onze koffers blijken niet gearriveerd te zijn. Natuurlijk niet, dat kan er ook nog wel bij! Even nog wat formuliertjes invullen om ervoor te zorgen dat deze op het juiste adres afgeleverd kunnen worden. We zien wel, het kan ons eigenlijk niets meer schelen. We zijn weer thuis.

Ondanks de problemen die we gehad hebben met United Airlines, kijken we terug op een fantastische week!!

Vandaag staan we extra vroeg op. We willen absoluut vandaag onze vlucht niet missen. We hoeven gelukkig geen auto in te leveren en hebben geen koffers bij ons. We wassen ons snel en nemen geen koffie en ontbijt. Dit is voor latere zorg. Eerst zorgen dat we bij de gate komen. Daarna zien we wel. We weten intussen na een dag op de terminal doorgebracht te hebben, waar we daar aan wat te eten en drinken kunnen komen. Bij de enige desk van United Airlines is het weer een drukte van belang. Maar nu hebben we genoeg tijd. Alles was al geregeld. Ja, ja, dat dachten we. Eenmaal bij de balie aangekomen blijken onze tickets nog niet geactiveerd te zijn. We leggen uit wat er de vorige dag afgespeeld had. Stacey (een of andere "belangrijke"manager van blabla enz.) zou het geregeld hebben. De man achter de balie moet er om lachen dat zij dit niet goed geregeld heeft. Hij verzekerde ons dat we ons geen zorgen hoeven te maken en dat hij alles in orde zal maken. Wij zullen deze vlucht absoluut halen. Intussen kijken we constant op de klok, want we zien alweer de tijd wegtikken. Als we eenmaal alle tickets in ons handgedrukt krijgen waren we opgelucht en schudden we de man achter de balie de hand en danken hem hartelijk. Nu nog de enorme afstand afleggen door de douane naar de gate. Hier was het weer enorm druk.

Onderweg ontdoen we ons al van alles wat ervoor kon zorgen dat het alarm af zou gaan als we door het douanepoortje zouden lopen. Dit zal ons niet ophouden. Na de douane moet je toch nog bij een monorail wachten voor het treintje dat ons naar de terminal brengt. Daarna besluiten we toch maar te gaan rennen. De klok tikt maar door. Nog geen half uur voor het boarden, staan we voor onze gate. Gelukkig, want de vliegtuigen vertrekken hier echt op tijd. We zijn blij als we in het vliegtuig zitten. Onze terugreis kan nu eindelijk beginnen! In Chicago aangekomen gaan we eerst op zoek naar onze koffers. Deze zijn hier intussen opgeslagen. De man achter de balie zorgt ervoor dat onze koffers doorgelabeld worden naar Londen. We hebben nu genoeg tijd om naar de gate voor Londen toe te lopen. Op deze vluchthaven waren we al bekend, dus Rogier kan eerst rustig naar buiten lopen om een sigaret te roken. Daarna gaan we op de foodcourt wat eten, want we hebben nog niets gegeten. Tegen het einde van de middag vertrekt het vliegtuig naar London.

De laatste dag van deze vakantie is aangebroken. We staan extra vroeg op. Ik mail nog even naar huis om onze belevenissen van de vorige dag te vertellen, en dat we klaar zijn voor vertrek. We hebben nog een lange reis voor de boeg. We leveren de auto in en gaan met de pendelbus naar McCarran Inernational Airport. Hier aangekomen, staan de mensen buiten om bij de balie van United Airlines te komen. Ach ja, who cares, we zijn op weg naar huis en hebben tijd genoeg. Alleen het inchecken duurt enorm lang. Waarom zijn er nu maar zo weinig balies beschikbaar bij United Airlines? Na ruim anderhalf uur hebben we onze tickets en kunnen we onze koffers afgeven. Nu nog door de douane en naar onze gate. Als we de dikke rijen zien, zakt ons de moed in onze schoenen.

We zien de tijd verstrijken en we spreken af dat de eerste die door de douane is, vast hard vooruit rent om te melden dat we aanwezig zijn. Uiteindelijk kost het ons 2 uur om erdoor te komen. En waar we bang voor waren werd werkelijkheid. We zien ons vliegtuig staan, maar mogen niet meer door de gate. De dame bij de gate is onverbiddelijk, we mogen er niet meer door. Bij de balie spreken we ons ongenoegen uit, maar het mag niet baten. We bellen naar huis om door te geven dat we onze vlucht gemist hebben. Er heerst grote chaos op het vliegveld. We zien dat veel mensen hun vlucht hebben gemist. De baliemedewerkers van UA zijn ook niet erg behulpzaam. We worden van het kastje naar de muur gestuurd. Nu missen we natuurlijk ook onze aansluiting in Chicago. Na veel gedoe, krijgen we het voor elkaar om op waiting list gezet te worden voor het volgende toestel. Even later wordt ook deze vlucht gecancelled wegens technische mankementen! Pfff, alles wat mis kan gaan, gaat vandaag ook mis. De mensen die oorspronkelijk met dit toestel zouden vliegen, worden nu ook op deze waitinglist geplaatst. We beseffen dat de kans dat we vandaag nog in Chicago geraken steeds kleiner wordt.

Er zit niets anders op dan wachten in onzekerheid. Inmiddels heeft zicht een groepje verzameld van boze medepassagiers, die het recht in eigen handen gaan nemen. Een Amerikaanse dame belt uit naam van ons allemaal rechtstreeks met UA om een vlucht geregeld te krijgen. Ze krijgt het voor elkaar dat een belangrijke manager van UA, Stacey, hierheen komt om de boel te regelen.

Uiteindelijk wordt voor ons een vlucht geregeld voor de volgende dag. We worden geboekt op een vlucht met een overstap op Chicago en London Heathrow. We krijgen onze bevestiging en gaan een hotel boeken. We nemen de pendelbus naar het MGM Grand en vragen de prijs voor een overnachting. Er zijn alleen nog enkele kamers vrij van 370 dollar per nacht. Dit vinden wij een beetje aan de hoge kant, we gaan wel even verder kijken. We zijn moe en kijken rond om te zien wat voor hotels er zijn in de buurt. Bij Hooters Casino Hotel recht tegenover de MGM Grand stappen we naar binnen en daar kost een kamer 260 dollar voor 1 nacht. We kiezen hier dan maar voor. We hebben allen geen zin om nog verder te zoeken. Vanwege de vele conventions in de stad en het feit dat het weekend is, zal het toch niet lukken om een goedkopere kamer te vinden. We kopen nog wat toiletartikelen. Onze koffers hebben we natuurlijk al ingeleverd het vliegveld en we hebben alleen onze handbagage bij ons.

We hebben deze week het Luxor hotel nog niet bekeken, dus we besluiten dat nu maar te doen nu we de kans hebben.

Eenmaal terug bij het hotel heb ik het thuisfront op de hoogte gesteld van alle perikelen en doorgegeven met welke vlucht wij naar huis zouden komen. Bekaf van deze zeer vermoeiende dag, gaan we naar bed.

Als we vandaag opstaan, zijn we niet voorbereid op de kou.  Het is vannacht enorm afgekoeld, en we zien er eigenlijk belachelijk uit in onze shirts en bermuda’s. We zien andere mensen lopen in dikke truien en jassen aan.

Rogier heeft blijkbaar geen last van de kou, want hij staat op zijn blote voeten buiten een sigaret te roken.  Nadat we ons allemaal aangekleed hebben, rijden we naar het restaurant van Yavapai Lodge om te gaan ontbijten. Als we ontbeten hebben, rijden we naar Desert View. Daar beginnen we onze tour langs de Grand Canyon.

We lopen langs de Desert View Tower en hebben dan ineens zicht op de Grand Canyon.Wat we zien, is met geen pen te beschrijven. Dit is zo indrukwekkend dat we er gewoon stil van worden. We laten het allemaal even op ons inwerken en gaan dan naar het volgende viewpoint, Moran Point.

We vervolgen onze weg via de Grand View Point naar het Yaki Point, waar we ook nog wat foto’s schieten.

Mather Point is het laatste punt waar we stoppen. In mijn vriendenkring heeft iemand de achternaam Mather, en ik besloot speciaal voor hem een foto van het bord te maken. Bij deze dus.

Via de South Entrance rijden we het park uit richting Tusayan. We zijn gisteren via de East Entrance het park binnengereden, maar omdat het toen al donker was, hebben we geen foto kunnen nemen van de ingang. We maken de groepsfoto dan ook maar achteraf.

In Tusayan is de Grand Canyon National Geographic Imax Theatre, een van de eerste Imax theaters die ooit zijn gebouwd. We zien hier een indrukwekkende film over de Grand Canyon. Nadat we nog wat souveniers hebben gekocht, rijden we richting Williams om daar de I-40 op te gaan. Deze weg vervangt de oude Route 66. We stoppen in het plaatsje Seligman waar we A footlong sandwich van Subway eten. We gaan weer op weg richting Las Vegas en besluiten een stukje van de Route 66 mee te nemen. Van de oude nostalgie is niet veel meer over, maar we vinden het toch leuk om hier te rijden. langs deze weg zijn er nog maar weinig Route 66 taferelen te vinden, maar de weinigen die er nog zijn, zijn toch wel leuk om te zien. Bij Kingsman rijden we vervolgens weer via de "gewone" weg richting Las Vegas. Als we bij de Hoover Dam aankomen, zien we dat er een file staat.

Naast de Hoover Dam is men bezig een brug te bouwen voor het doorgaande verkeer. We parkeren onze auto in de parkeergarage. Op weg naar de roltrap richting de dam sta ik vol verbazing naar de verbodsborden te kijken. Huisdieren zijn niet toegestaan, er mag niet gegeten en gedronken worden, roken is verboden, enz. Daarnaast staat er ook nog een bord waarop aangegeven is dat het verboden is wapens te dragen. Dit bord kom je in Nederland niet tegen

In de Hoover Dam krijgen we eerst een promotiefilm te zien. Via een gangenstelsel gaan we verder de dam in, en vervolgens met een lift naar beneden. Hier zien we de enorme generatoren die de energie opwekken.

We vinden de tour zeer interessant. Rogier had al eens een documentaire gezien over de Hoover Dam op Discovery Channel, en vond het prachtig dat hij het nu met eigen ogen allemaal kon aanschouwen.

Na ons bezoek aan de Hoover Dam rijden we het laatste stukje terug naar Las Vegas. We zetten pa af bij het hotel en gaan zelf nog even wat shoppen. We rijden naar de Outlet Shops, 2,5 Mijl ten zuiden van de Strip. We hebben niet zo heel veel tijd, maar kopen nog het een en ander bij Ralph Lauren en Tommy Hilfiger. Eigenlijk maar goed ook dat we maar een beperkte tijd hebben om te shoppen, omdat de ervaring ons heeft geleerd dat we altijd veel te veel kopen als we in Amerika zijn. Vooral merkkleding is hier aanmerkelijk goedkoper dan in Nederland. We hebben wel vaker een extra koffer moeten kopen voor de terugweg.

We halen pa op om te gaan eten in de stad. Onze keuze valt op de Saloon, waar we eerder al eens wat gedronken hebben. We vonden dat de menukaart er goed uitzag. We maken ieder onze keuze en krijgen allemaal een enorme hoeveelheid voorgeschoteld.

We lopen voor de laatste keer door de Freemont Street richting ons hotel. Onderweg doen we nog wat winkels aan. Ik koop hier nog twee cowboyhoeden voor pa en mijzelf. Pa en ik lopen met onze nieuwe hoeden op door de straat, en voelen ons net Bobby en Jock Ewing haha.

Als we terug komen bij het hotel, zet ik de hoed toch maar weer af. Hoewel niemand op ons let, voel ik me toch enigszins opgelaten. We pakken onze koffers in en duiken daarna nog even het casino in. Pa gaat niet met ons mee omdat hij te moe is. Na een tijdje hebben Rogier en ik het ook wel gezien en besluiten ook ons bed op te zoeken. Mathieu schijnt geen last van vermoeidheid te hebben en gaat nog een tijdje door.

Vandaag staan we wederom vroeg op. We beginnen al aardig gewend te raken aan de korte nachten. Op een af andere manier kunnen we er maar niet genoeg van krijgen. We willen zoveel mogelijk genieten van alle indrukken. We zouden deze week eigenlijk alleen Memphis en Las Vegas bezoeken, maar omdat we (naar Amerikaanse begrippen) toch wel in de buurt zijn van Zion NP en de Grand Canyon gaat het toch kriebelen om daar heen te rijden.  We besluiten deze rit te gaan maken en te overnachten in Grand Canyon Village aan de South Rim.

De rit naar Zion is al 161 mijl en duurt bijna 3 uur. Rogier heeft toch iets harder op het gaspedaal gedrukt, zodat we dit toch een stuk sneller doen. We hebben nog een heel eind voor de boeg. In Springdale stoppen we even voor een kop koffie en om onze benen te strekken. Daarna rijden we het park binnen. Gewoonweg adembenemend. Omdat we niet genoeg tijd hebben om het park goed te verkennen, nemen we alleen de scenic Zion Mount Carmel Hwy.

De kleuren van de bergrotsen zijn schitterend. Bij het visitors centre stoppen we en bekijken we de film “Zion Canyon Treasure of  the gods” op een Giant Screen. Een prachtige film die de magie en schoonheid van de Canyon vertoont. Ook laat men hierin zien dat het ook gevaarlijk kan zijn als het verderop geregend heeft. Het water kan dan ineens met een enorme snelheid door de slot canyons stromen (flash floods). Je moet dus altijd op je hoede zijn als je hierdoor heen wil lopen. Hierna eten we nog wat en genieten van het heerlijke zonnetje.

We gaan maar gauw verder rijden, onderweg zouden we nog genoeg prachtige plaatjes kunnen schieten.

Ons volgende doel is Navajo Bridge die de Marble Canyon overspant waar de Colorado River doorheen stroomt. Onderweg veranderen de landschappen constant. Dan weer rijden we door uitgestrekte velden, dan weer door een groot bos met naaldbomen. Hierna kom je weer op een grote vlakte met op de achtergronde rood gekleurde cliffs. We stoppen op een parkeerplaats. Hier staan ook wat kraampjes, waar indianen hun produkten proberen te slijten.

28 mijl verder komen we aan bij de Navajo Bridge. Hier stappen we uit om een paar mooie foto’s te maken. Oorspronkelijk was hier meer 1 brug. Deze werd in 1929 opengesteld voor het verkeer. In de loop der tijd bleek dat deze brug de toegenomen verkeersaktiviteiten niet meer aan kon. In 1990 besloot men een nieuwe, bredere brug te leggen naast de al bestaande brug en deze werd in 1995 opengesteld. De originele brug mag nu alleen nog gebruikt worden door voetgangers. Aan de westkant van de Navajo Bridge begint het Grand Canyon National Parc.

We rijden door richting Grand Canyon en stoppen bij de Cameron Trading Post Arizona om een hapje te gaan eten. Omdat deze gelegenheid gerund word door Navajo Indianen, wordt er geen alcohol geschonken. Na de heerlijke maaltijd lopen we nog de souveniersshop. Ik koop een dromenvanger voor mijn zoon Joshua en voor mijn dochter Michelle en mooie ketting.

Met onze souveniers op zak stappen we weer snel in de auto. We moeten nog een uur en een kwartier rijden voordat we bij De Grand Canyon zijn. Als we onderweg zijn, begint het al donker te worden. Als we aankomen bij het hoofdgebouw in Grand Canyon Village, geven ze aan dat er nog kamers vrij zijn bij Yavapai Lodge. We boeken gauw een kamer en zetten onze bagage daar neer. We rijden nog even naar Maswik Lodge om wat te gaan drinken. Deze is nog een een tijdje open. We spelen nog een potje biljart en besluiten dan ons bed in te duiken na deze lange dag.

Ook vandaag zijn we allemaal weer vroeg wakker. We pakken onze koffers en besluiten, na het gedoe met de koffer van pa, om toch wat spullen over te hevelen naar onze handbagage. Just in case! Na een licht ontbijtje rijden we naar Hertz en leveren daar onze auto in. Met een pendelbus worden we naar Memphis Airport gebracht. Pa verbaast zich dat dit allemaal zo goed geregeld is. Hij heeft dit nog nooit zo meegemaakt op vakantie. Met onze e-tickets kunnen we zelf onze boarding passen uitprinten, best handig! Volgens het scherm vetrekt ons vliegtuig op tijd, dus we gaan een kop koffie drinken. In de lobby zien we dat er een spotje wordt opgenomen over de nieuwe regels mbt vloeistoffen. Dat herinnert ons eraan dat we geen blikjes cola moeten kopen voordat we aan boord gaan.

De vlucht vertrekt op tijd. We hebben geen van allen ooit in zo’n klein type vliegtuig gevlogen.

Na een goede vlucht van twee en half uur, landen we in Denver. Een prachtige vluchthaven aan de rand van de Rocky Mountains.  De terminal bestaat uit een gigantisch witte tentdoek die de besneeuwde toppen van de Rocky Mountains voor moet stellen. Rogier gaat meteen op zoek naar een plek waar hij een sigaret kan opsteken en ik loop met hem mee. Pa en Mathieu lopen intussen door wat winkeltjes. Onze vlucht naar Las Vegas vertrekt ook weer keurig op tijd. Onderweg hebben we een mooi uitzicht op o.m. Lake Powell en diverse canyons.

Als we aankomen op McCarran International Airport in Las Vegas, zien we het Luxor hotel liggen, en in de verte de Stratosphere Tower.

Tot onze opluchting verschijnen al onze koffers op de loopband. Bij het regelen van een huurauto blijkt dat er op dit moment 9 conventions aan de gang zijn in Las Vegas. Er is bijna geen huurauto meer te vinden, en het enige wat ze nog hebben, en dat geschikt is voor ons vieren, is een Dodge Caravan. Tsja, dat moet dan maar. Als we op de parkeerplaats aankomen zien we dat de dame achter de balie gelijk had, er staan maar een paar auto’s op de hele parkeerplaats! We installeren onze TomTom en rijden naar het Plaza Hotel waar we de komende nachten zullen bivakeren.

Vanuit onze kamers hebben we uitzicht op Fremont Street met zijn enorme beeldscherm. We frissen ons snel op en gaan dan op pad.  We lopen door Fremont Street langs de bekende neonfiguren Vic en Vickey, Het Golden Nugget, Four Queens en Fitzgeralds. We zien de vele lampjes en kunnen niet wachten tot het donker is.

We nemen een drankje bij The Saloon Jillian’s of Las Vegas tegenover de Neonopolis. Hier worden we hartelijk welkom geheten. We worden gevraagd wanneer we aangekomen zijn en wat we allemaal gaan doen in Las Vegas. Fantastisch die vriendelijkheid hier in de VS!

Na ons drankje lopen we richting de Stratosphere, een wandeling van 1,7 mijl! Achteraf gezien hadden we beter een taxi kunnen nemen haha. 

We kopen tickets om met de lift naar boven te kunnen gaan.  Binnen enkele seconden staan we op het observation deck.  De Stratosphere is de hoogste vrijstaande toren in de Verenigde Staten (1149 feet, 350 meter), en het hoogst gebouw van de staat Nevada. Het uitzicht is spectaculair!

360 graden rond kan je prachtige foto’s maken van de stad met daarom heen de bergketens. We zijn blij dat we naar boven gegaan zijn. 

Rogier en ik overwegen of we in één van de aanwezige attracties zullen gaan. Hoewel we allebei gek zijn op thrillseekers/coasters, besluiten we hier toch maar vanaf te zien. Het is hier wel erg hoog!

                                   Thrillride Insanity

We lopen een tijdje rond en gaan dan weer met de lift naar beneden om te beginnen aan onze tocht over The Strip.

We komen bij het Sahara Hotel en zien dat er vanuit het Nascar Café een rollercoaster tevoorschijn komt die eerst een looping maakt en dan recht de lucht in schiet. Daarna gaan de wagentjes dezelfde weg achterwaarts. Rogier en ik durven dit wel aan, en kopen kaartjes. Het blijkt een geweldige rit te zijn, wat een kick geeft dat!

We lopen gauw wat verder. Bij de Riviera, tegenover Circus Circus gaan we wat eten bij de foodcourt.

Een foodcourt is een geweldig concept. Je kunt kiezen of je wilt eten van de Chinees, Pizzahut, Mexicaan, KFC enz. Nadat je het eten van je keuze hebt gehaald, neem je plaats aan een tafeltje in het midden van de court. Zo kan iedereen iets anders kiezen en toch samen eten. Nadat we onze buiken rondgegeten hebben lopen we verder de strip op. Het is inmiddels donker geworden.

Via Stardust, Wynn en Treasure Island komen we bij het Venetian terecht. Hier lopen we naar binnen. We vallen van de ene verbazing in de andere. Wat een pracht en praal! Er zijn luxe winkeltjes en prachtige plafondschilderingen.

Op de tweede verdieping waan je jezelf echt op het San Marcos plein in Venetië! Zelfs de wolkenhemel lijkt echt! Er is compleet kanaal gemaakt waar diverse Italiaanse gondels op varen. We vergapen ons aan al dit moois.

Als we weer buiten zijn, lopen we weer wat verder. We hebben er inmiddels een flinke wandeling opzitten en lassen een pauze in voor pa. Hij is nu eenmaal niet de jongste meer, maar houdt zich toch kranig. Bij Harrah’s stoppen we even voor een drankje en rusten we wat uit. Hier speelt een geweldige live band, en worden we getracteerd op goede muziek. Na wat gerust te hebben vervolgen we onze wandeling. We lopen langs Caesars Palace, wat op zich al een compleet Romeins dorp lijkt, naar Paris. De Eifeltoren ziet er indrukwekkend uit.

We besluiten naar de fontein van het Bellagio te gaan kijken. Hier werden we getracteerd op een machtige fonteinshow op de muziek “Big Spender”.

We lopen ook nog even het hotel in om de pracht en praal te bekijken. Ons volgende doel is hotel New York New York. Uiteraard gaan Rogier en ik ook in de rollercoaster die rond het hotel New York New York gebouwd is. Het blijkt een ietwat schokkerige rit te zijn met diverse loopings en kurketrekkers, maar desondanks toch leuk. Deze kunnen we ook weer op ons lijstje bijschrijven.

Ook binnen het hotel is een hele belevenis. Ook hier is alles prachtig in elkaar gezet. Je waant je bijna in de straten van New York. Als we weer buiten zijn lopen we langs een imitatie Brooklyn Bridge langs Coyote Ugly. Het is hier echt stampvol. Buiten staan dikke rijen mensen te wachten om binnen te komen. Nadat we langs het Excalibur zijn gelopen, besluiten we een taxi te nemen bij het MGM hotel om ons terug te brengen naar ons hotel. We hebben echt een heel eind gelopen vandaag, en vooral pa is doodmoe. We laten ons afzetten bij het Golden Nugget hotel zodat we de Fremont Street Experience ook nog kunnen zien.

Hier aangekomen begint juist de show op dit grootste beeldscherm ter wereld. Machtig mooi!

Aan het eind van deze overkapping staat ons hotel, het Plaza.

Pa is inmiddels echt doodop en gaat naar bed. Rogier, Mathieu en ik besluiten om nog een gokje te gaan wagen. Mathieu gaat 21en en Rogier en ik nemen plaats achter een van de vele slotmachines die er staan.

Na een tijdje besluit ik bij Mathieu aan te schuiven. We spelen nog een tijdje door maar worden er (natuurlijk) niet rijker van.

Op de hotelkamer mail ik onze belevenissen door naar huis en ga dan slapen. Het was een vermoeiende, maar ontzettende leuke dag!

Vandaag ben ik door de jetlag weer erg vroeg wakker. Ik besluit uit bed te gaan en even te mailen met het thuisfront voordat de rest wakker wordt. We willen vandaag Tupelo gaan bezoeken, de geboorteplaats van Elvis. Volgens TomTom is het naar Tupelo 109 mijl rijden, ongeveer 1 uur en 45 minuten. Na het ontbijt gaan we op weg. Rogier neemt vandaag plaats achter het stuur van ‘onze’ Chrysler.

Naarmate je dichter bij Tupelo komt, zie je steeds meer enorme reclameborden waarop staat dat Tupelo de geboorteplaats van Elvis is. Wij hebben zo het vermoeden dat het niet moeilijk zal zijn om de juiste plek te vinden. In Tupelo aangekomen, blijkt dat we gelijk hebben. Een routebeschrijving is overbodig. We parkeren onze auto en op de parkeerplaats stuiten we meteen op een replica van de auto waarmee Vernon Presley zijn gezin naar Memphis heeft gereden om daar te gaan wonen.

Nadat we kaartjes hebben gekocht, komen we bij een klein museum dat is ingericht met allerlei foto’s, kleding, platen en diverse verzamelingen van Elvis. Ook is er een winkeltje voor de verzamelaar. Naast dit gebouw is een kapel gebouwd.

Elvis droomde ervan een meditatieplek te hebben bij zijn geboortehuis. Zijn fans hebben dit door middel van donaties waargemaakt. In het midden van het park treffen we een “Elvis at 13” statue aan.    

Vervolgens gaan we het huisje zelf binnen. Het is verbazingwekkend dat een gezin in zo’n klein huisje met slechts 2 kamers heeft geleefd! Eén slaapkamer en een keuken annex huiskamer, that’s it. 

In de kleine ‘porch’ hangt een schommelstoel, waar we natuurlijk om de beurt even op gaan zitten. Alles bijelkaar stelt het niet zoveel voor, maar we vonden het wel leuk om dit plekje bezocht te hebben.

We besluiten om in Tupelo wat te gaan eten. We gaan dit keer voor een snelle hap bij Burger King. Tegenover ons zit een man vol verwondering naar ons te luisteren. Ik vermoed dat hij probeert uit te vissen wat voor taaltje we spreken, hahaha.

Omdat we niet dezelfde saaie weg terug wilden rijden, besluiten we om binnendoor richting het westen te rijden naar de Mississippi River en vandaaruit weer terug naar het noorden richting Memphis.

Onderweg komen we diverse katoenplantages tegen. Verder valt het ons op dat het er hier vrij armoedig en vervallen uitziet. We rijden via Oxford richting Clarksdale terug naar Memphis. In Memphis aangekomen, frissen we ons eerst wat op. Intussen bel ik weer met Memphis Airport of de koffer aangekomen is. Tot onze opluchting krijgen we positief bericht, de koffer is eindelijk terecht. Mathieu en ik stappen meteen in de auto om de koffer op te gaan halen op het vliegveld. De koffer blijkt opengebroken te zijn en doorzocht. Pa is erg blij dat hij eindelijk zijn koffer weer heeft, en de rest van de reis gewoon weer zijn eigen spullen heeft. Hij is wel verbolgen over het feit dat de koffer opengebroken is. Tsja, we hadden hem ervoor gewaarschuwd. Vanavond is alweer de laatste avond dat we in Memphis zijn, en we besluiten nog even naar Beale Street te gaan.

Bij het Blues City Café staat een bord met de tekst "Best BBQ-ribs in town". Dat klinkt ons goed in de oren! We besluiten de waarheidsgehalte van die tekst te gaan onderzoeken . We worden naar onze tafel begeleid door een meisje dat vertelt dat ze Spaans studeert. Ze neemt onze bestelling op in het Spaans. Pa heeft 3 jaar een cursus Spaans gevolgd en Mathieu heeft zelfs als kind een aantal jaren in Spanje gewoond, dus dat geeft geen problemen. De informatie op het bord bij de ingang blijkt juist, de spareribs zijn heerlijk! Het vlees glijdt zo van het bot. Na deze heerlijke en gezellige maaltijd rijden we weer langs Graceland en nu heeft Mathieu ook de kans om al die gekleurde lichtjes in de tuin te zien. We schieten snel nog wat foto’s, en rijden dan terug naar ons hotel.

Ik stuur wat mailtjes en foto’s naar huis, en krijg vrijwel meteen antwoord. Morgen vliegen we via Denver naar Las Vegas. 

Vanwege het tijdsverschil  word ik al om 6.30 wakker en besluit eruit te gaan. Vandaag brengen we een bezoek aan Graceland. Al sinds ik een klein kind was, droomde ik ervan om hier ooit naartoe te gaan. Eerst genieten we van ons free continental breakfast. Het is maar een simpel ontbijt, maar we hebben er genoeg aan. Ik merk alleen dat ik even vergeten ben hoe de koffie hier in Amerika ook al weer smaakt, als slootwater namelijk.

We raken aan de praat met een Amerikaanse vrachtwagenchauffeur. Hij is erg benieuwd waar wij vandaan komen en wat we in Memphis komen doen. We hebben een leuk en interessant gesprek.

Nu moeten we eerst vervoer gaan regelen. We waren in eerste instantie van plan de stad per taxi te verkennen, maar na onze ervaring met de Somalische taxichauffeur van gisteren, besluiten we toch maar een auto te huren. Toen we gisterennacht op weg waren naar het hotel, zagen we onderweg een aantal autoverhuurbedrijven. We besloten er naartoe te lopen. Want in onze gedachten lagen deze verhuurbedrijven dicht bij ons hotel.

Nadat we al een tijdje hadden gelopen, besloot ik onderweg toch maar even mijn TomTom te raadplegen. We blijken 2 mijl de verkeerde kant op te lopen. We besluiten bij een benzinestation om Hertz te bellen en te vragen of zij ons op willen komen halen. Dit is zo geregeld, een paar minuten later worden we al opgehaald. De chauffeur moet uiteraard enorm lachen om die "stupid Dutch guys"die van plan waren dat hele eind te gaan lopen. In America you don’t walk. Bij Hertz aangekomen, kiezen we voor de Chrysler Pacifica.

We komen aan bij Graceland , en kiezen voor de Graceland Platinium Tour. Nu we hier zijn, willen we ook alles uitgebreid zien.

Nadat we op de foto zijn gezet, stappen we in de pendelbus, die ons naar het huis brengt.

Met de personal audio-guide op ons hoofd, stappen we Graceland binnen. De eerste ruimten die je betreedt zijn de living room en de dining room.

Vervolgens lopen we door en komen aan bij de slaapkamer van Vernon en Gladys Presley, de ouders van Elvis. De tour beslaat alleen de benedenverdieping van het huis. De bovenverdieping met onder andere de slaapkamer van Elvis is niet toegankelijk voor het publiek. Het bezoek van Elvis werd ook altijd beneden ontvangen. Tijdens zijn leven liet Elvis zijn bezoek nooit toe op de bovenverdieping. Deze wordt nu ook nog steeds als privé beschouwd. Via de keuken loop je vervolgens naar de Jungle Room, die vol staat met kitscherige meubels en spullen.

Hier is alles in Jungle stijl aangepast. Zelfs het plafond is bekleed met tapijt. Vandaaruit loop je naar beneden, en via de pooltable room kom je in een ruimte waar diverse meubelstukken en atributen zijn verzameld zoals het bed van Elvis en de kleding die gedragen is bij het huwelijk.

Vervolgens loop je de via een gedeelte van het landgoed naar de diverse bijgebouwen.

Deze gebouwen zijn geheel gevuld met allerlei bezienswaardigheden waaronder heel veel gouden platen. Wij kijken hier vol verbazing rond. Zoveel is er te zien.

Het laatste gebouw maakt enorm veel indruk bij ons. Hier tref je de pakken aan die Elvis aan had bij zijn optredens, en die je -zeker als fan- meteen herkent.

Vol van alle indrukken lopen we via een zijdeur naar buiten.

Via de meditatietuin kom je bij de graven van Elvis en zijn familie. Elvis is inmiddels bijna 30 jaar geleden overleden, en ik heb altijd met verbazing naar de beelden gekeken van huilende fans bij zijn graf. Nu ik hier zelf sta, moet ik bekennen dat ik toch ook wel een beetje een brok in mijn keel krijg.

Halverwege de tour ontdekten we dat pa zijn tas in de bus had laten liggen, met de gedachte dat deze bus op ons zou wachten, en ons ook weer terug zou brengen. Dit is natuurlijk niet het geval, want het is een pendelbus die inmiddels al tig keren op en neer had gereden. Ik verzekerde pa dat de tas gewoon bij de gevonden voorwerpen zou liggen. Daar zijn koffer niet met het vliegtuig is meegekomen, is deze tas op dit moment zijn enige bezit. De opluchting was dan ook groot toen bleek dat de tas inderdaad in bewaring afgegeven was.

Inmiddels is het lunchtijd geworden en iedereen begint honger te krijgen. We besluiten wat te gaan eten bij Rockabilly’s Diner. We kiezen allemaal voor een bijzonder soort Burger van draadjesvlees met een groot glas Cola. Het smaakt heerlijk!

Na de lunch stappen we het Elvis Automobile Museum binnen.

We zijn verbaasd om te zien dat er zoveel staat. Racing cars, cadillacs, grasmaaiers, motoren, eigenlijk alles wat kan rijden. Aan het einde kom je nog in een winkeltje uit. Een Walhalla voor de Elvisfan. Ik koop hier twee boeken, The Official Guidebook en een boek over Memphis. Er zijn ook nog twee exposities en uiteraard nog de twee vliegtuigen van Elvis, The Hounddog II en The Lisa Marie.

Ons bezoek aan Graceland loopt hier ten einde. Ik vond het een bijzondere ervaring!

Omdat het nog vroeg in de middag is, besluiten we naar Beale Street te gaan. Hier klinkt op elke hoek van de straat Blues Muziek, erg gezellig!  We maken bij het Hardrock Cafe een pit-stop voor een lekker koud biertje.

Via de Union Avenue lopen we vervolgens naar the Mississippi River. Inmiddels beginnen de magen weer te knagen, dus besluiten we op zoek te gaan naar een leuk restaurant. We kiezen Pat O’Brien’s. Het thema van het restaurant is Mardi Gras, en we krijgen dan ook bij binnenkomst meteen een kralenketting om. We krijgen een mooi plaatsje toegewezen op de patio. We maken allemaal onze keuze uit de menukaart die vol staat met heerlijke gerechten. Als we na het diner naar buiten stappen, is het intussen donker geworden en heerst er een gezellige drukte in Beale Street.

We brengen een bezoekje aan Peabody Place, waaronder een grote muziek/dvd zaak zit. Morgen willen we naar Tupelo gaan, en we zoeken nog wat goede muziek voor onderweg. We vinden allemaal iets van onze gading.

Weer aangekomen in ons hotel, neem ik nog even contact op met Memphis Airport of er inmiddels al iets bekend is over de koffer van pa. Dit blijkt helaas niet het geval te zijn.  We hopen toch echt dat de koffer de volgende dag boven water komt, omdat we overmorgen door zullen vliegen naar Las Vegas.

Mathieu is doodop en besluit alvast naar bed te gaan. Wij zijn nog niet moe, en besluiten te profiteren van de 24-uurs economie van Amerika. We hebben nog wat spulletjes nodig en gaan op zoek naar een winkel.

Op de terugweg rijden we langs Graceland, en zien dat de tuin vol staat met gekleurde lampjes. Dit ziet er zo maf uit, dat we vinden dat Mathieu dit morgen ook moet zien.

Terug in het hotel mail ik nog even met het thuisfront en ga dan ook naar bed.

Eindelijk is het zover. Vandaag ga ik samen met mijn vader Henry en mijn twee zwagers Rogier (broer van mijn vrouw Bianca) en Mathieu (de partner van mijn zus) naar Memphis, Tennessee en Las Vegas, Nevada. Het is nu 05.30 uur en draai me nog even om. Rogier hoeft gelukkig niet opgehaald te worden, hij is vannacht maar bij ons blijven slapen.  Om 06.00 uur ga ik toch maar uit bed.  Bianca zet vast koffie en Rogier wordt ook al gewekt. Om alvast in de stemming te komen zet ik een cd-tje van Elvis op (ofcourse “Viva Las Vegas”). Om 07.15 uur komen Pa en Mathieu aan. Iedereen is vrolijk. We drinken nog een kop koffie en gaan op weg naar Schiphol. Bij de longterm-parking zien we dat de parkeerplaats vol is. Gelukkig hebben we voor smart parking gekozen, dus zijn we verzekerd van een parkeerplaatsje. Deze vinden we dan ook 100 meter verderop.  Snel de koffers in de bus, deze staat al klaar en vertrekt direct. Nu nog onze koffers kwijt en door de douane. Alles gaat smooth. Dit belooft veel goeds voor de rest van de reis ……  Dan blijkt dat onze vlucht 45 minuten vertraagd is. Ach ja, dat maakt niet uit, op Chicago O’Hare hebben we toch een tussenstop van 6 ½ uur.

Op Chicago O’Hare aangekomen moeten we eerst nog even de koffers van de band halen en snel weer inleveren. Dit gaat even chaotisch. Nu moeten we eerst eens kijken hoe we buiten kunnen komen, zodat Rogier na deze lange vlucht even zijn sigaretje kan roken. Na 12 uur zonder, smaakt zo’n sigaretje toch heerlijk.

Mathieu en Pa zijn intussen op zoek gegaan naar wat te eten en drinken. In het midden van de terminal bevindt zich een foodcourt. Rogier kiest voor zijn eerste hamburger, pa probeert wat bami en Mathieu en ik hebben geen honger en pakken een lekker koud biertje.

Af en toe lopen we naar het scherm om te checken of onze vlucht op tijd komt. Lange tijd lijkt het erop dat er geen vuiltje aan de lucht is, het vliegtuig komt nog steeds op tijd aan volgens de informatie op het scherm. We zouden  om 19.47 uur vliegen we naar Memphis, maar dan blijkt dat we toch een fikse vertraging gaan oplopen.

De piloot heeft teveel vlieguren, en er moet gezocht worden naar een nieuwe piloot. Toen deze uiteindelijk gevonden was, moest er ook nog een nieuwe crew aan toegevoegd worden. Deze moesten komen van een vlucht die ook al 30 minuten vertraging had. Hierdoor kunnen we uiteindelijk pas om 22.00 uur vertrekken naar Memphis. Pfff!!

Vanuit het vliegtuig zie ik Chicago by Night, geweldig al die lichtjes! Na twee en een half uur vliegen komen we aan in Memphis. Het duurt even voordat de koffers aankomen. Pa blijkt pech te hebben, zijn koffer is in geen velden of wegen te bekennen.  Bij de balie maken we hiervan melding, en zij vertellen ons dat de koffer nagestuurd wordt. Inmiddels is het 01.00 uur geworden, en rijdt de pendelbus van het hotel niet meer. Er zit niets anders op dan een taxi te nemen. Onze chauffeur blijkt een Somaliër te zijn, die volgens mij pas sinds kort zijn greencard heeft! Hij spreekt vrijwel geen woord Engels en weet ook de weg naar het hotel niet te vinden. Via zijn telefoon geeft zijn baas aanwijzingen hoe hij moet rijden. Intussen start ik maar mijn TomTom op, zodat ik hem eventueel zelf de weg kan wijzen.

Uiteindelijk heeft hij het hotel toch gevonden. We verblijven in het Quality Inn Motel in Memphis.

Bij aankomst blijkt er maar 1 kamer gereserveerd te zijn. Ik laat de receptionist onze voucher zien, en vertel hem dat  onze reisagent toch echt 2 kamers heeft geboekt. We hebben er genoeg van, we willen gaan slapen. We hebben er al 26 uur op zitten. Hij regelt het morgen maar met onze reisagent.

Voordat ik ga slapen mail ik nog snel even met Exit Reizen en het thuisfront. Het was een lange en enerverende dag!